WK Poëzie: Wanneer de Duivel ontwaakt, beeft Amerika

Er hangt iets in de lucht. Geen gewone wedstrijd. Geen gewone avond. Dit is zo’n moment waarop het hart sneller klopt nog vóór de bal rolt, waarop elke seconde richting aftrap zwaarder wordt, alsof heel België even de adem inhoudt. Aan de overkant wacht de Verenigde Staten. Groot, trots, vol energie. Een land dat niet buigt, dat komt stormen, dat gelooft dat alles mogelijk is. Maar vanavond staat daar een ander geloof tegenover. Het geloof van een klein land met een groot voetbalhart. Het geloof van rood, geel en zwart. Het geloof van de Duivels. Dit is het WK. Hier worden dromen niet gevraagd, hier worden ze afgedwongen. Hier telt geen naam, geen stadion, geen thuisvoordeel. Alleen durf. Alleen karakter. Alleen de bereidheid om die ene meter meer te lopen, dat ene duel harder aan te gaan, die ene kans met heel een land achter je binnen te jagen. België moet niet wachten op respect. België moet het grijpen. Met vuur in de ogen. Met trots in de borst. Met de woede van wie weet dat elke generatie maar een beperkt aantal nachten krijgt om geschiedenis te schrijven. Laat Amerika maar komen met sterren en strepen. Wij komen met Duivels. Vanavond spelen we niet alleen voor de volgende ronde. We spelen voor de cafés waar de glazen trillen. Voor de pleinen waar stemmen schor worden. Voor de kinderen met schmink op hun wangen. Voor iedereen die ooit geloofde dat België, klein op de kaart, groots kan zijn onder de wereldlichten. De spanning stijgt. De klok tikt. Het rood wordt dieper. Nog even, en woorden verdwijnen. Nog even, en alleen het gras spreekt. En dan moeten onze Duivels tonen wat wij al voelen: België leeft. België brandt. België buigt niet. Vanavond moet Amerika niet alleen verslagen worden. Vanavond moet het ook voelen dat het tegen België speelt!