Lies Vandenberghe over uitgeputte jeugd en geheime WK-beelden

Sportanker Lies Vandenberghe schrijft op 26 juni 2026 voor VTM over de vermoeidheid die ze ziet bij de schoolpoort nu het WK in zijn tweede week zit. Ze merkt dat kinderen uitgeput zijn door de hitte, de eindexamens en de aantrekkingskracht van live wedstrijden.

De vermoeidheid van de kinderen hangt niet alleen samen met de zomerhitte en het einde van het schooljaar, maar ook met het schema van het toernooi. Een zeven- of tienjarige kan moeilijk naar bed gaan als Lamine Yamal of Lionel Messi nog moeten beginnen. Ouders merken dat bedtijdonderhandelingen veranderen in een race om de volgende aftrap niet te missen.

Als de Rode Duivels spelen, wordt een normale avondroutine een onderhandeling over dorst, toiletbezoeken en zelfs een ontbrekend favoriet knuffeldier. De volgende ochtend vallen de kinderen in slaap in de klas, met kleine oogjes, maar ze vertellen wel grote verhalen over een redding of een gemiste strafschop.

Eden Hazard herinnerde zich dat hij tijdens het WK van 1998 op zevenjarige leeftijd stiekem naar de televisie keek. Hij zei: “Vaak moesten we naar bed als het rust was, of soms nog eerder.” Hij voegde eraan toe: “Ik probeerde dan door het sleutelgat verder te kijken.” De deur ging open en, “Bam! Tegen zijn neus. Betrapt.”

Over de hele wereld zitten jongens en meisjes in pyjama liever nog een helft te kijken dan naar bed te gaan, een gewoonte die leraren wellicht minder romantisch vinden. Thuis stellen kinderen vragen als: “Waar ligt Iran eigenlijk?” en “Waarom voelen sommige supporters zich niet welkom in Amerika?”. Anderen vragen zich af waarom er ineens een groot McDonald’s-logo naast het veld staat en waarom iedereen opeens Argentinië steunt.

De aftrap van de Rode Duivels op zaterdag om vijf uur sluit perfect aan bij het biologische ritme van sommige kinderen, of in elk geval bij de routine van Vandenberghe zelf. Ouders mogen dan ’s ochtends vroeg een kind aan hun bed vinden, maar dat hoort bij de WK-ervaring.