WK-Poëzie: België staat voor de storm

Vanavond wordt het stil net voor de storm. Niet omdat België twijfelt. Maar omdat iedereen voelt dat dit zo’n avond kan worden waarop je later nog weet waar je stond, met wie je keek en hoe hard je hart bonsde toen de bal voor het eerst rolde. België tegen Senegal is geen affiche om achterover te leunen. Dit is een botsing van ritme, kracht en zenuwen. Senegal komt niet vragen of het mag meedoen. Senegal komt duwen, jagen, breken, lopen. Elke meter zal pijn doen. Elke fout kan branden. Elke seconde kan kantelen. En net daarom moet België vanavond niet mooi willen zijn. België moet scherp zijn. Smerig waar het moet. Kalm waar het kan. Dodelijk wanneer het moment valt. Geen grote woorden meer. Geen berekeningen. Geen “wat als”. Alleen die ene opdracht: blijven rechtstaan wanneer het moeilijk wordt. Want WK-avonden worden niet gewonnen door namen op papier. Ze worden gewonnen door spelers die durven wanneer benen zwaar worden. Door supporters die blijven geloven wanneer adem stokt. Door een land dat even vergeet hoe klein het is. Vanavond is er geen middenweg. Ofwel verdwijn je in de schaduw van het tornooi. Ofwel zet je je voet op het gras en zeg je tegen de wereld: België leeft nog. België buigt niet. België komt eraan.